Mis jy die nuwe terwyl jy klou aan die ou prestasies?
O, hoe verlief is ek op my gemaksone —die bekende, goed verslete hoeke van my eie persoonlike “regverdigheid”. Niks sal werklik tot stand kom as ek nie kan laat gaan van die “heilige” begeerte van die koninklike eie EK. Sny deur al die gemors en wees eerlik oor waarom jy regtig doen wat jy doen? Is dit vir my of vir ander, steeds met die deuntjie van my eie lofsang. Want ek wil waardeer word, geliefd wees en ‘n duidelike doel hê. Die hoeksteen van my bestaan, het ek gevind, is EK. Hierdie EK spring op oral waar ek gaan. Die groot vet SELF hang soos die sweetreuk na ‘n lang draf. Die lang oorheersende ‘MYNE’ begin en eindig elke sin wat ek uiter. Sekerlik is daar ‘n ander manier, asseblief?? – iets moet tog net breek? Want EK en MY eie SELF is nou al moeg gesweet aan alles wat vergaan.
Ons is nie deur onsself of vir onsself geskep nie.
As jy al ooit oor Paulus gelees het in Filippense, was hy nie juis sentimenteel oor al die kentekens en trofeë wat hy versamel het voor hy God ontmoet het nie. En ai tog, hier is ek, alewig besig om styf vas te hou aan my eie vet EK. Ek tree op asof God my familie se naam, my vername talent om die perfekte melktert te maak, en my indrukwekkende (al is dit nou ‘n bietjie verouderde) sielkunde-graad nodig het om Sy Koninkryk aan die gang te hou.
Waarop roem ons so gemaklik. Ek het ‘n klein-lysie vol gemaak van my eie lofsange.
My erfenis: die voorvaders se veiligheidsnet
Kom ons begin waar elke ordentlike familieverhaal begin, met die voorouers. As jy soos ek is, mag jy dalk in die versoeking kom om jou familie se trekker-wortels op te noem of die feit dat ‘n oupa eens gehelp het om die Voortrekkermonument te ontwerp —net om te wys jy is nie ‘n niemand nie. “Ja, maar jy sien, my oupagrootjie het mielies naby Potchefstroom geboer en almal praat steeds oor sy legendariese biltong!” Sekerlik moet God beïndruk wees? Sekerlik beteken dit iets in die groot skema van regverdigheid. Tog lys Paulus sy stamboom —Hebreër van Hebreërs, stam van Benjamin, besny op die agtste dag! —en noem dit alles verlies in vergelyking met die kennis en verbintenis van Christus.
Dié Familienaam en Dié Prestasies
Daar is dae wat my bekende familienaam voel soos dié sleutel tot enige sukses. Soos ‘n gestempelde paspoort tot die Springbokspan. Al die familie prestasies maak vir ‘n wonderlike montage in my gedagtes: trofeë, sertifikate, miskien selfs ‘n goue medalje by die ATKV redenaarskompetisie. Maar wanneer ek eendag voor God sal staan, met my “Mees Toegewyde” rugbyspeler toekenning, vermoed ek die engele gaan sukkel om hul lag te sluk. Paulus sou saamstem. Hy het al sy prestasies as “blote rommel (vullis)” beskou in vergelyking met die uitnemende waarde van die kennis van Christus.
Ag kyk net vir my!
Ah, my beskeie lengte, my twee linkervoete, en my geheime vermoë om ‘n steak tot perfeksie te braai (wat ’n partytjie-truuk, maar dit doen niks vir die Koninkryk). Ek het jare spandeer om “skaflik” te lyk in die wêreld se oë, oortuig dat God nog heeltyd gewag het dat ek die perfekte koeksister vleg of die Comrades Marathon onder 9 uur voltooi, voordat Hy my bestaan op aarde kan goedkeur. Maar Hy het nie. Paulus sê duidelik —ons vleeslike selfvertroue is niks, NIKS.
Al die kennis en ervaring
Met elke graad en elke kwalifikasie—miskien ‘n diploma van Stellenbosch, miskien ‘n sielkunde-sertifikaat van NWU —het ek ‘n bietjie meer regverdig gevoel. “God, kyk! Ek verstaan mense. Ek kan sommer sien as iemand ‘n harde dag gehad het!” Maar God soek transformasie, nie net inligting nie. Terwyl kennis waardevol is, maak dit my nie meer kosbaar in Sy oë nie. By die Fariseër skool het Paulus die DUX in dux leerling gesit. Tog noem hy dit alles ‘n verlies, nie ‘n wins nie. Kennis blaas op, terwyl liefde bou – Paulus se eie woorde, nie myne nie.
Argumentasie tot die dood
As daar ‘n telbord was vir die wen van argumente rondom die braaivleisvuur of sommer in Checkers, sou ek maklik top tien behaal. Maar dit blyk dat God nie nodig het dat ek Hom verdedig met slim redenasies in die kerksaal nie. Ywer wat in die verkeerde rigting gestuur word, is kosbare energie vermorsing. Paulus was ywerig—hy het die kerk vervolg, nogal! —maar hy het geleer sy ywer moes herlei word na ewige waarde.
Maar kan jy konneksie maak?
Ek het nog altyd my “mensevaardighede” waardeer. Ek kan iemand tuis laat voel—selfs by ‘n stoep vol familiebyeenkoms wanneer daardie tannie niemand ken nie. Om te verbind, empatie te hê, te help om daardie ongemaklike stiltes te verlig. Maar selfs hierdie geskenke, hoe wonderlik hulle ook al is, is nie die basis van my waarde nie. Hulle is gereedskap, nie seisoenkaartjies tot regverdigheid nie.
Daar is nog meer op hierdie lys, maar ek wil julle nie verveel nie. Maak jou eie lys? Wat is in jou vertoonkas van selfvoldane selfregverdiging?
Hier is die punchline: Al my vertroue op my “EIE CV”, hoe blink en indrukwekkend ek dit ook al blyk, is “waardeloos” wanneer dit opweeg teen die vreugde om Jesus persoonlik te ken. Nie net om van Hom te weet nie, maar om Hom werklik te ken —om in Sy teenwoordigheid te bly, te woon, te marineer. Paulus se woorde is so uitdagend as wat hulle bevrydend is: “Ter wille van Hom het ek alles verloor, en ek beskou dit alles as gemors, sodat ek Christus kan ken.”
O, hoe moeilik is dit om te laat gaan! Iets moet asseblief net breek. Die oue moet plek maak, nie in bitterheid nie, maar in heilige vreugde —’n oopbreek, nie ‘n afbreek nie. God se regverdigheid word deur geloof ontvang, nooit ooit verdien nie. Dit is ‘n geskenk om oop te maak, nie ‘n kenteken om aan jou baadjie vas te pen nie. Ons word uitgenooi om “ons in die Here te verheug en in Hom bly te wees” —geen meer geswoeg, geen meer punte optel nie. Geen meer vashou aan my self-gevormde beeld nie. Laat toe dat Jesus se beeld in jou groei soos ‘n druiwe rank.
Om met die ou opgesmukte mens te breek, is om te aanvaar dat my waarde, my aanbidding, my doel —nee nie eers een van hierdie, gee my ‘n plekkie by die tafel nie. Dit rus geheel en al in God se liefde en die regverdigheid wat in Christus aan my geskenk word. Dit is “Ongeëwenaarde Vreugde”—die soort wat opborrel wanneer ons ophou om ons eie kwalifikasies vas te klem en begin om Christus toe te laat om te leef in ons.
Hoe meer ek Hom ken, hoe dieper ek gaan, hoe groter my vreugde en hoe duideliker my lewensdoel. Dit is ‘n daaglikse en ewige najaag – ‘n heilige agtervolging van ons Here. ‘n Konstante afleer, ‘n heilige breek met EK, MY en SELF, wat ruimte maak vir God se teenwoordigheid om in te vloei.
So, vriende, wat hou julle vas in ruil vir ware vreugde, regverdigheid, en ‘n sin van waarde? Wat moet breek sodat julle die vrye, oorvloedige, onvergelykbare geskenk van God se genade kan ontvang? Mag Filippense 3:1-9 nie net ‘n gedeelte wees wat ons lees nie, maar ‘n werklikheid wat ons leef. Mag ons ons in die Here verheug, breek met die oue, en in Hom ‘n vreugde, ‘n doel, en ‘n geliefdheid vind wat die wêreld nooit kan bied nie.
Met opregte nederigheid en ‘n dankbare, wilde liefde vir God en Sy mense,
Kleitablette.
Indien jy KleiTablette se stories geniet, maak asb ‘n donasie!
