Bring my terug na die tyd toe my hart lig en vry gevloei het met opwinding en vrolike vreugde. Van daardie tyd af tot nou is ek vas oortuig dat my skrywes in die klei van die verlede nie opweeg teen die sagte ontvanklikheid van ‘n hart wat saam met julle gaan sing in die afwagting van ‘n ewige waarheid. ‘n Nuwe lied is besig om af te laai, en in die middel van ‘n sagte hart gaan dit sing saam met die musiek van die hemel.
So as jy reg is om uit jou hart te sing, my vriend, skink eers vir jou iets warms in, sit ‘n bietjie rustige musiek in die agtergrond aan – miskien iets sielvols soos Josh Garrels met daardie rou, akoestiese eerlikheid in sy stem – en raak net vir ‘n oomblik stil. Vandag praat ons saam, haal ons ‘n klippie uit ‘n skoen, en gooi ons een in ‘n brandende bos.
Die onderwerp is: Waar les jy jou dors? Nie die gewone soort dors nie, maar daardie diep, siel-verskroeiende oorspronklike dors waarmee ons almal gebore word. ‘n Hunkering na heel wees. ‘n Soeke om volkome vol te wees.
Vroulief en ek het al met die Visrivier afgesak, in die vallei van ‘n droë rivierbedding en lang skaduwees. (Lees gerus meer oor hierdie avontuur hier). Maar as jy nie daardie voorreg gehad het nie, stel jouself ‘n uitmergelende staproete in ‘n genadelose wildernis voor. Die son bak meedoënloos neer. Jou keel is droog, en daar is ‘n paniek wat vlak onder jou vel begin klop. Die miskende ironie van ons menswees is dat daar, net oorkant die randjie, ‘n onuitputlike, bruisende bergstroom is—die volmaakte liefde van ‘n ewige God. Maar ons senuweestelsels, veral dié van ons wat die letsels van trauma dra, wantrou die onsigbare (as jy nie trauma het nie, loop jy dalk in die Nyl vallei af?). Ons wantrou maklik die onsigbare van die Vader se ryk, want om ons oor te gee aan ‘n God wat ons nie fisies kan aanraak nie, voel dikwels vir ons trauma-beseerde brein baie onveilig. “Nee wat, gee my eerder tasbare sekerheid.”
En dit is waar die tragedie van ons wildernis-tog begin. In stede daarvan om die pad na die bergstroom te vind, draai ons in ons desperaatheid na die persoon wat langs ons stap—ons huweliksmaat, die naaste maat by die kroeg of braai, of dalk selfs die spruite wat ons met soveel moeite grootmaak. Ons sien hul klein, plastiese stapfles wat aan hul rugsak hang, en in pure doodsangs gryp ons daarna.
Ons ruk en pluk aan mekaar vir daardie laaste paar druppels water om ons eie lewens te red. Ons druk die plastiekfles totdat dit kraak en lek. Ons besef nie dat daardie reisiger self dors is nie. Ons verwoes hul oorblywende krag en breek hul fles in ons soeke na ‘n “romantiese oplossing.”
Hierdie desperate dinamika is wat die kundige sielondersoekers, verhoudingsafgodery noem. Ons as ouers en eggenote plaas ‘n absolute, oneindige, “goddelike las” op feilbare, beperkte mense om ons ewige leemtes te vul en ons sielswonde te genees. Maar geen mens is ontwerp om die gewig van godskap te dra nie. Wanneer ons dit van ons geliefdes verwag, maak ons objekte van hulle, en buig ons agteroor voor hulle vir ‘n stukkie goddelikheid. Hulle hou op om mense vir ons te wees, en word bloot ‘n oase wat ons angs moet stil. Wanneer hulle, onvermydelik, faal om daardie goddelike las te dra, loop dit uit op bitter teleurstelling, wedersydse seerkry en die verbrokkeling van ons huise.
Oorle ou tant Anna het altyd gesê as sy kyk hoe mense baklei oor onmenslike verwagtinge: “As jy ‘n ander jou kruk maak, byt julle albei in die stof.” Daar is ‘n rou volkswysheid daarin. Ons versmoor mekaar as ons die verlosser in mekaar soek.
Hierdie soeke na kits-verligting vir ons diepste dors is ook hoekom skerms so ‘n houvas op ons gesinne het. Vir ons jeug is die begin van verhoudingsafgodery daardie blink, verligte reghoeke in ons hande en teen ons mure. Dit verlig soos ‘n skitterende lugspieëling in die woestyn. Dit belowe onmiddellike konneksie, relevansie en verligting vir die pyn van eensaamheid. Maar soos enige lugspieëling, is dit ‘n illusie. Ons drink virtuele sand, en agterna laat dit ons kinders (maar ook onsself) meer geïsoleer, kalorie-arm, en leeg agter.
Die antieke wysheid van die Skrif waarsku ons al eeue lank teen presies hierdie wanhoop. Dit herinner ons dat ons ten gronde gaan wanneer ons ons redding soek in stukkende kruike wat geen water kan hou nie. Die enigste manier om werklik van ons angs bevry te word, is om ons anker stewig te gooi in die ewige krag van die Een wat ons geskep het. Ons kan doodeenvoudig nie volmaakte vrede uit onvolmaakte, aardse dinge tap nie.
Hoe breek ons dan hierdie siklus van teleurstelling in ons huise?
Ons begin deur te stop op die staproete. Ons haal diep asem. Ons kyk na ons huweliksmaat, ons kinders, ons vriende, en ons besef met ‘n hart vol herstellende genade: Jy is nie God nie. Jy hoef nie my redding te wees nie. Ons moet mekaar toelaat om bloot “gewonde genesers” te wees – mede-stappers met ons eie seer voete, ons eie bagasie en ons eie gebreke. Ons deel ons tekortkominge met mekaar nie sodat die ander dit moet regmaak nie, maar sodat ons mekaar in deernis kan vashou.
Wanneer ons besef dat ons aardse reisgenote nie die Bron is nie, haal ons daardie verpletterende goddelike las van hulle skouers af. Ons leer ons senuweestelsels, stappie vir stappie, om weer te vertrou.
En hier vind ons die wonderlikste en diepste troos van ons geloof: daardie ewige bergstroom is nie ‘n onbereikbare plek buite onsself nie. Die ware lewende water is reeds en volkome beskikbaar in Jesus Christus. Hy is die Een wat die goddelike las vir ons kom dra het. Hy belowe dat as ons na Hom toe kom om ons dors te les, daardie lewende water in ons sal verander in ‘n fontein wat van binne af opborrel tot die ewige lewe. Deur Sy Gees toevertrou Hy ons met hierdie stroom. ‘n Stroom wat ander na die BRON lei.
Maar hier is die mooiste – en miskien mees ontstellende – geheim van dit alles: Jesus is nie net ‘n onpersoonlike stroom wat iewers staan en wag dat ons onsself na Hom toe uitsleep nie. Deur die Heilige Gees smag Hý self na ‘n verhouding met ons. Stel jouself ‘n besondere, innige vriend voor wat elke dag dieselfde huis, dieselfde lewe, met jou deel. Hy is altyd daar, altyd besig om in liefde na jou uit te reik. Maar ons tree so dikwels teenoor Hom op asof ons dink Hy wil net “vriende” wees, net ‘n bysaak in ons lewens. Ons kyk mis dat Sy hart vuriger vir ons brand as die woestynson, dat Hy soveel dieper wil gaan en werklik die spilpunt van ons bestaan wil wees. Hy smag daarna dat ons ons dors in Hóm kom les, in volkome eenheid.
Laat ons vandag die stukkende plastiekflesse van ons onmoontlike verwagtinge neersit. Kom ons draai ons oë en ons droë harte na Jesus, ons grootste Vriend en Verlosser. Wanneer ons toelaat dat Sy volmaakte liefde ons van binne af vul, is ons nie meer wanhopig dors mense wat aan mekaar pluk nie. Dan word ons begenadigde stappers waaruit daardie einste Lewende Water sagkuns oorloop – vry om lafenis en genesing vir ons geliefdes te bied, bloot uit die oorgenoeg van Sy stroom.
Indien jy KleiTablette se stories geniet, maak ‘n donasie vir die volgende generasie!
